กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 105 วันแรก เราก็จับตาเจ้าแล้ว
ภายนอกห้องทรงพระอักษร
หวังป๋ายืนปล่อยมือทั้งสองข้างลง แผ่นหลังแนบชิดกับเสาหยกขาวเย็นเฉียบ ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ
เขาก้มหน้า สายตาจ้องอยู่ที่คราบสกปรกเล็ก ๆ ไม่สะดุดตาบนปลายรองเท้าหุ้มข้อของตน ในสมองยุ่งเหยิงราวกับปมด้ายที่พันกัน
ฝ่าบาทรับสั่งให้เข้าเฝ้า
เหตุใดจึงรับสั่งให้เขาเข้าเฝ้า
เพราะเขาสำแดงตัวหญิงที่ชื่อเสวียนจีหรือไม่
เพราะเขามีความดีความชอบหรือ
หรือว่า…เพราะเสียงตะโกนของเขาในตอนนั้นมันหุนหันเกินไป
ใจของหวังป๋าไม่มีความมั่นใจ