กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 71 ฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่
พรึ่บเดียว ผ้าห่มบางก็คลุมไหล่และลำคอของเขาไว้อย่างมิดชิด บดบังตั้งแต่คอจรดปลายเท้าจนไม่เหลือให้เห็น
เตียงกว้างใหญ่ขนาดนั้น สุดท้ายโผล่มาแค่ศีรษะของโจวฉือเหย่ ที่มีโครงหน้าคมคายและคิ้วตากลมลึก
ไม่เห็นให้รำคาญใจอีกเลยจริง ๆ
พอทำทั้งหมดนี้เสร็จ ถังโยวหว่านก็ค่อยโล่งอกขึ้นมาบ้าง
“ลุกขึ้นมาได้แล้ว”
โจวฉือเหย่เงยหน้ามองท่าทางแก้มป่องแถมยังปากแข็งของเธอ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน พลางขานรับอย่างว่าง่าย “อืม”
สิ้นเสียงขานรับ เขาก็ยกมือเลิกผ้าห่มที่พันกายอยู่ออก เตรียมจะลุกขึ้นลงจากเตียง
ท่าทางเปิดเผยเป็นธรรมชาติ ไม่มีอาการเคอะเขินแม้แต่น้อย
ม่านตาของถังโยวหว่านหดเล็กลงทันที!