บทที่ 232

บทที่ 232

ได้ยินสาวใช้เอ่ยว่า ศิษย์น้องหญิงมักจะออกไปตอนดึกและกลับมาในยามเช้า

ดูเหมือนว่าเรื่องเช่นนี้คงทำมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

เติ้งหลินไม่เคยรู้เลยว่าศิษย์น้องหญิงจะมีด้านนี้ด้วย

หากไม่ใช่เพราะม่ออวี๋เอ่ยขึ้น เกรงว่าเขาคงถูกหลอกไปตลอดชีวิต

ระหว่างทางมุ่งหน้าสู่ถ้ำบำเพ็ญของหรงอีชวน สายลมหนาวพัดผ่านข้างแก้ว เติ้งหลินกลับรู้สึกเพียงว่าโลหิตทั่วทั้งร่างถูกความเย็นเยือกแช่แข็งจนชาหนึบ