บทที่ 231

บทที่ 231

สำนักสุ่ยหยุน

ยามเมื่อแสงจันทร์ลอยเด่นอยู่เหนือยอดไม้ ไป๋โหรวจิ้งก็ลืมตาตื่นจากการเข้าฌาน

นางนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่งแล้วทำท่าเก็บลมปราณ สีหน้าเขียวคล้ำ

"ไม่ได้การ ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของข้าช้าจนเกินไป ระบบ เจ้าไม่ได้บอกหรอกหรือว่ากายยั่วยวนแปดเทพนี้เป็นกายเนื้อที่ร้ายกาจยิ่งนัก? ไฉนความเร็วในการบำเพ็ญเพียรจึงเชื่องช้านักเล่า?"