บทที่ 145

บทที่ 145

ไป๋โหรวจิ้งตกตะลึงอึ้งงันก่อน จากนั้นตามมาด้วยความตกใจระคนหวาดผวาจากก้นบึ้งจิตวิญญาณ

"ไผ่ภูตปฐพีของข้า! ผู้ใดแตะต้องไผ่ภูตปฐพีของข้า!"

นางระเบิดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวและบิดเบี้ยว

"ไม่ เป็นไปไม่ได้ ไผ่ภูตปฐพีของข้าเล่า? ไผ่ภูตปฐพีของข้าเพิ่งจะอยู่ตรงนี้แท้ ๆ ใยจึงหายไปได้"

ใบหน้าของนางบิดเบี้ยว นางคุกเข่าลงกับพื้นโดยพลัน ใช้สองมือขุดคุ้ยผืนดิน

จุดที่เมื่อครู่นี้ยังเติบโตไผ่ภูตปฐพีอยู่ บัดนี้กลับว่างเปล่า เหลือเพียงท่อนรากสั้น ๆ เท่านั้น

ทว่าเมื่อรากพ้นจากดิน ชั่วพริบตากลับกลายเป็นกองหนอนน่าสะอิดสะเอียนที่ดิ้นพล่านไม่หยุด