บทที่ 142

บทที่ 142

สมคาด เพียงพริบตาต่อมา เสียงของ อวี่จวินเฮ่า ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของนาง

"ขอบคุณสำหรับความปรารถนาดีของแม่นางไป๋ ข้าแซ่อวี่ขอรับน้ำใจนี้ไว้ ทางใครทางมันย่อมไม่ร่วมทางกัน แม่นางไป๋ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้"

ม่ออวี๋หันกลับไป พลันเห็นศิษย์พี่รูปงามผู้นั้น ยามนี้สวมชุดคลุมสีเขียว เครื่องหน้าคมคายสง่างาม ระหว่างคิ้วเปี่ยมด้วยความพยศดื้อรั้นและไม่ยอมคน ทั้งยังองอาจปราศจากความกังวล อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น

พลันเหลือบมองไปทาง ไป๋โหรวจิ้ง นางเอกผู้ถูกกำหนดไว้ด้วยโชคชะตาผู้นี้

คาดไว้ไม่มีผิด นางถูกใบหน้าของอวี่จวินเฮ่าผู้นี้มอมเมาเข้าเสียแล้ว ถึงกับมองจนเหม่อลอยไปเลยทีเดียว

ดวงวิญญาณที่ข้ามภพข้ามชาติมาไกลผู้นี้ แท้จริงแล้วคือสตรีผู้มีความต้องการตามหาบุรุษบำเรออยู่ตลอดเวลา

สายตาของม่ออวี๋กวาดมองคนทั้งสองสลับไปมา