บทที่ 123

บทที่ 123

ม่ออวี๋พลิกหน้ากระดาษโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

"ศิษย์พี่หญิง ทะลวงแล้วหรือ"

ชางเหนียงยิ้มพร้อมกับพยักหน้า "เพียงแต่พลังชีวิตที่สูญเสียไปหนึ่งพันปียังฟื้นกลับมาไม่เต็มที่ ตำราพิณที่เจ้าเขียนช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก คาดไม่ถึงว่าจะสามารถส่งผลด้านการบำรุงรักษาที่ล้ำเลิศถึงเพียงนี้แก่ข้าได้"

ม่ออวี๋เอ่ยขึ้น "นั่นเป็นตำราสำหรับรักษาตัวโดยเฉพาะอยู่แล้ว"

ชางเหนียงนั่งลงข้างกายของนาง ชำเลืองมองหนังสือเล่มที่นางกำลังอ่านอยู่

"คุณหนูจ้าวในตอนท้ายต้องตาย ภรรยาของเขาตายระหว่างทางหนีภัยแล้ง มารดาของเขาเสียสติ ทิ้งไว้เพียงบุตรชายที่ต้องมีชีวิตอยู่รอดต่อไปลำพัง"

ม่ออวี๋วางหนังสือในมือลงทันควัน

"ศิษย์พี่หญิง! ข้าเพิ่งอ่านไปได้แค่ครึ่งเดียวเอง!"

ชางเหนียงคล้ายเพิ่งจะรู้ตัว ส่งเสียงอุทานออกมา "ขอโทษด้วย"