บทที่ 117

บทที่ 117

ชายอ้วนหอบหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นนั่งก็ขาดใจตายไปเสียแล้ว

ทั้งสามคนโง่งอนงันไปสนิท

พวกเขามองสีหน้าสีเทาอมขาวของชายอ้วนด้วยความทำอะไรไม่ถูก

"นี่ นี่มันสถานการณ์อะไรกัน"

ชายร่างเตี้ยวัยกลางคนผู้ลงมือก่อนหน้านี้เบิกตากว้าง "ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด!"

ทว่าชายผอมกลับถอยหลังแล้วกระโดดหนีไปก้าวหนึ่ง มือหนึ่งท้าวสะเอว ส่วนอีกมือชี้นำไปยังชายร่างเตี้ย ส่งเสียงแหลมสูงโวยวายขึ้นมา

"เป็นเจ้า! ฝีมือเจ้าใช่ไหม! เจ้าแอบวางยาพิษเขาหรือเปล่า"

สีหน้าของชายร่างเตี้ยวัยกลางคนมืดครึ้มลง

"เขาถูกเมล็ดพุทราติดคอต่างหาก เกี่ยวอะไรกับข้าเล่า เมื่อครู่ข้าแค่ช่วยปัดเมล็ดพุทราให้แตกออก อยู่ ๆ เขาก็อาการกำเริบจนตาย ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้"