บทที่ 91

บทที่ 91

นางเพียงสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวตัวเรียบง่าย นิ้วมือเรียวยาวขาวเนียนนุ่มกำลังเคาะแก้วสุรากระเบื้องเคลือบสิวบนโต๊ะเบา ๆ

ผิวพรรณอันผุดผ่องนุ่มนิ่มของนาง ยังละเอียดประณีตยิ่งกว่าแก้วสุรากระเบื้องเคลือบสิวใบนี้เสียอีก

เพียงได้มองใบหน้าด้านข้าง ก็สัมผัสได้ถึงความงามสะกดโลกของนาง

นางคล้ายจะได้ยินเรื่องที่น่าสนใจ จึงแย้มยิ้มออกมาสดใส ริมฝีปากสีชมพูอ่อนระหง ริบบิ้นที่ผูกผมเส้นเกลียวพาดผ่านใบหน้า ยิ่งส่งให้นางดูสง่างามและทรงเกียรติ

ทหารที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเด็กน้อยจ้องมองม่ออวี๋ตาไม่ปะกริบ จึงแค่นเสียงเย็น

"เจ้าเด็กคนนี้ อายุแค่นี้กลับมีความคิดเช่นนี้แล้วหรือ"

ใบหน้าเด็กน้อยแดงระเรื่อ รีบเบือนสายตาหนีด้วยความลนลาน