บทที่ 90

บทที่ 90

สีหน้าของอวี่จวินเฮ่าดูแข็งทื่อเล็กน้อย

"เจ้าทำอะไรลงไป"

ม่ออวี๋นั่งอยู่บนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งเท้าคาง น้ำเสียงเกียจคร้านและอ่อนนุ่ม

"ถือโอกาสใช้ศาสตราวิญญาณลบความทรงจำบางส่วนของพวกเขาไปแล้ว นักปรุงยา รวมถึงเด็กรับใช้ที่รอดชีวิต จะไม่หลงเหลือความทรงจำเกี่ยวกับหน้าตาของพวกเรา"

สีหน้าบนใบหน้าของอวี่จวินเฮ่าแข็งค้างไปสนิท

"ไฉนเจ้าไม่บอกเสียแต่แรก"

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขานั้นอกสั่นขวัญแขวนอยู่ตลอดเวลา เริ่มตั้งแต่การสร้างกับดักมากมายไว้ละแวกเรือนพัก ไปจนถึงการแปะยันต์เอาไว้ทั่วทุกหนทุกแห่ง

แถมเขายังไม่กล้าออกเคลื่อนไหวในยามกลางวัน ทำได้เพียงเข้าออกยามวิกาลเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงดันเผลอเดินเข้าไปในห้องหอของสตรีบางนางเข้าโดยไม่ตั้งใจ เกือบถูกกลิ่นแป้งผัดหน้าพวกนั้นรมจนสลบ