บทที่ 47

บทที่ 47

ม่ออวี๋รับรูปปั้นน้ำตาลรูปเสือที่พ่อค้าเร่ปั้นเสร็จเรียบร้อยมาถือไว้ นางเหลือบมองอวี่จวินเฮ่าแวบหนึ่ง "ศิษย์พี่นี่ช่างเป็นคนใจดีเสียจริง ถึงกับกลัวว่าศิษย์น้องอย่างข้าจะกินไม่อิ่ม รอวันไหนที่ข้าขายลูกอมน้ำตาลจนได้หินวิญญาณมา ข้าจะต้องตอบแทนเอาอกเอาใจท่านก่อนเป็นคนแรกแน่ ๆ"

อวี่จวินเฮ่ามองปลายนิ้วของม่ออวี๋ที่สัมผัสโดนกับพ่อค้าเร่ รอยยิ้มที่ก้นบึ้งดวงตาพลอยลึกล้ำยิ่งขึ้น

"เช่นนั้นศิษย์พี่ก็จะรอก็แล้วกัน"

ม่ออวี๋ลิ้มลองชิมลูกอมน้ำตาลคำหนึ่ง พบว่ารสชาติหวานเลี่ยนไปนิด จึงหันไปสนใจคณะแสดงกายกรรมที่ไม่ไกลออกไป นางเดินเข้าไปมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อวี่จวินเฮ่ายืนอยู่เบื้องหลังนาง และเริ่มใช้ 《เนตรเทพเสียดสวรรค์》 สังเกตการณ์ทันที

เมื่อกวาดสายตาไปยังร่างของพ่อค้าเร่ผู้นั้น นิ่งค้างไปวูบหนึ่ง

เป็นจริงด้วย!