กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 46
ศิษย์ผู้นั้นโกรธจนแทบจะทนไม่ไหว ตลอดทางที่ผ่านมาต้องมาคอยเดินตามติดศิษย์สำนักทัวเยว่แจ ช่างชวนให้รู้สึกอึดอัดขัดเคืองเนื้อตัวเสียจริง
"สมกับเป็นสำนักทัวเยว่ที่มีหวางจื้อคอยนำทัพจริง ๆ หน้าไม่อายเหมือนเคยเสียจริง ในเมื่อพวกเจ้าอยากจะตามนักก็เชิญตามมาเถอะ รอดูว่าสำนักของเราจะท้าทายสำเร็จและสร้างชื่อเสียงสะเทือนขจรขจายไปทั่วสี่ทะเลทีละน้อยได้อย่างไร"
อวี่จวินเฮ่าหดรูม่านตาลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบกายดิ่งฮวบลงในพริบตา สีหน้ามืดมนลงทันที
"อ๋อ หรือว่าจริงอย่างที่ว่าล่ะ?" น้ำเสียงที่เย็นชาและเฉียบคมเช่นนี้ ทำให้บรรยากาศโดยรอบตัวเขาลดต่ำลงจนหนาวเหน็บ
ศิษย์ผู้นั้นกลืนน้ำลายลงคอด้วยความประหม่าเล็กน้อย นึกเสียดายอยู่ในใจที่เมื่อครู่นี้ตนเองเผลอพลั้งปากพูดจาบุ่มบ่ามออกไป
"เช่นนั้นก็รอดูให้ดีเถอะ ว่าพวกเจ้าจะสร้างชื่อเสียงสะเทือนขจรขจายไปทั่วสี่ทะเลได้อย่างไร หึ ๆ"