บทที่ 41

บทที่ 41

ม่ออวี๋ลุกขึ้นยืนแล้วกดตัวอวี่จวินเฮ่าที่กำลังจะลุกขึ้นตั้งท่าระแวดระวังเอาไว้

เธอยังคงสงบนิ่งและผ่อนคลาย ท่าทียืนหยัดไม่สะทกสะท้านนั้นกลับไม่ด้อยไปกว่าผู้อาวุโสที่อยู่เบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย "เป็นข้าเอง"

ผู้อาวุโสหัวเราะฮ่า ๆ พลางลูบเครา "เจ้าเป็นคนจากสำนักใดกัน"

"สำนักทัวเยว่"

ผู้อาวุโสมองสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่ยอมก้มหัวให้ แววตาดำขลับของนางสงบนิ่งราวกับไร้คลื่นลม ลักษณะท่าทีเช่นนี้กลับแฝงกลิ่นอายของผู้บรรลุวิถีหลุดพ้นโลกีย์อยู่จาง ๆ ช่างน่าทึ่งเสียจริง

"ดีมาก คนมานี่ ต้อนรับศิษย์สำนักทัวเยว่ทุกคนให้ดี"

เขากวาดสายตามองม่ออวี๋ จากนั้นก็ยิ้มแล้วยกมือแตะลงบนไหล่ของนาง "ส่วนเจ้า ตามข้ามาสักครา"

ไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดได้ทันตั้งตัว ผู้อาวุโสเพียงสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ก็พาตัวม่ออวี๋หายวับไปจากเบื้องหน้าของทุกคนทันที