บทที่ 16

บทที่ 16

"ผายลม! เหตุใดก่อนหน้านี้ล้วนปกติสุข แต่พอเจ้ามาถึงกลับเริ่มซวยขึ้นมาเล่า? ต้องเป็นเจ้าสตรีผู้นั้นที่แอบทำเล่ห์กลอันใดลับหลังแน่!"

ในจังหวะที่เอ่ยนั้น เขาก็พลิกฝ่าฝืนฝ่ามือ พลันกำกระชับกระบี่ไว้ในฝ่ามือ รังสีสังหารแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับว่าเกิดจิตสังหารขึ้นมาอย่างแท้จริงแล้ว

ศิษย์ที่อยู่ด้านข้างรีบดึงตัวเขาไว้ "ศิษย์พี่หวาง อย่าได้วู่วามเด็ดขาด!"

หวางเหิงกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว "พวกเจ้าไสหัวไปให้พ้น!"

ยามนี้กงม่านลุกขึ้นยืน พร้อมกับดึงตัวม่ออวี๋มาไว้ด้านหลังของตน

"หวางเหิง สมองของเจ้าถูกระเบิดจนพังไปแล้วหรือ? ใช้ปลายนิ้วเท้าคิดดูก็ได้ น้องม่ออวี๋จะไปทำเล่ห์กลอันใดได้?"