บทที่ 11

บทที่ 11

ท่อนไม้ร่วงลงมาพร้อมเสียงดังโครมคราม กงม่านตอบสนองรวดเร็วยิ่ง นางใช้กระบี่ยาวฟันมันจนแหลกละเอียดในชั่วพริบตา เศษไม้กระจายเกลื่อนในทันใด

ม่ออวี๋คว้าข้อมือของกงม่านไว้ทันที พลังวิญญาณในร่างแผ่ซ่าน ก่อตัวเป็นเกราะกำบังรอบกายทั้งสองคน ป้องกันเศษไม้แหลมคมเหล่านั้นเอาไว้ได้ทั้งหมด ทั้งคู่จึงปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

กงม่านถอนหายใจยาวเหยียด เอ่ยปากบอกกับม่ออวี๋ว่า "ขอบคุณมาก"

ม่ออวี๋โบกมือปัดป้อม หมุนตัวเดินอ้อยอิ่งไปหยิบม้วนคัมภีร์วิชาบำเพ็ญห้าชิ้นมาถือไว้ในอ้อมแขน

ดวงตาของกงม่านเบิกกว้าง "ถึงเวลาป่านนี้แล้ว เจ้ายังจะมาเก็บของพวกนี้ทำไม ทำไมไม่รีบออกไปเล่า"

ม่ออวี๋เอ่ย "ข้าอยากดู"

กงม่านถูกท่าทางเชื่องช้าของนางยั่วโมโหจนคันเขี้ยว "ของไร้ค่าพวกนี้มีอะไรให้น่าดู สมองของเจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรือไร รีบตามข้ามาเดี๋ยวนี้"