บทที่ 10

บทที่ 10

เมื่อถูกม่ออวี๋จี้จุดประสงค์ของตนออกมาตรง ๆ หลานเฟยเผิงลูบปลายจมูก ทว่าเขากลับมองม่ออวี๋อย่างลึกซึ้ง

"เจ้าช่าง... ถูกข้าประเมินต่ำไปเสียจริง"

ฝีเท้าของม่ออวี๋ชะงักลง นางหันไปมองเขาด้วยแววตาแปลกประหลาด "เจ้าคิดว่าตนเองซ่อนจุดประสงค์ได้แนบเนียนนักหรือ ช่างโง่เขลานัก!"

หลานเฟยเผิง "..."

เดิมทีหลานเฟยเผิงไม่ได้ใส่ใจม่ออวี๋เลยแม้แต่น้อย ทว่าผ่านการประมือครั้งนี้ทำให้เขายิ่งรู้สึกสนใจนางขึ้นมาอีกโข

การกระทำของเจ้าสำนักทัวเยว่ทำเอาผู้คนมองออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

ยามที่สำนักต่าง ๆ กำลังจะจัดสรรโควตาศิษย์แลกเปลี่ยน เขากลับรับศิษย์ที่มีฝีมือต่ำต้อยคนหนึ่งเข้ามา จากนั้นก็โยนคนผู้นี้ส่งออกไปหน้าตาเฉย

นี่เห็นได้ชัดเจนอยู่แล้วว่าเจ้าสำนักทัวเยว่ต้องการหาตัวตายตัวแทนขึ้นมาขัดตาทัพชั่วคราว