บทที่ 7

บทที่ 7

"อายุสิบห้าปีแต่กลับอยู่ขั้นเริ่มต้นขั้นที่สาม แบบนี้ต่อให้อยู่ในสำนักของเราก็ทำได้แค่งานจิปาถะในสำนักวงนอกไม่ใช่หรือ ไฉนจึงกลายมาเป็นศิษย์สายตรงของเจ้าสำนักไปได้ กฎเกณฑ์ของสำนักทัวเยว่นี่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเสียจริง"

"พวกเจ้ายังไม่เห็นหรือชัดเจนอีกรึ ย่อมต้องเป็นสำนักทัวเยว่ที่ตั้งใจส่งคนมาให้ตบหน้าอยู่แล้ว แม่นางน้อยบอบบางน่าทะนุถนอมถึงเพียงนี้ ถูกส่งมาแบบฉุกเฉินชัด ๆ น่าเวทนาเสียจริง ฮ่า ๆ"

เหล่าศิษย์สำนักทัวเยว่คนอื่นต่างพากันกัดฟันอดกลั้น ม่ออวี๋กวาดสายตามองรอบด้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น ราวกับฟังไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าเสียงถากถางเหล่านั้นกำลังพูดถึงนาง

สำนักแห่งนี้ร่ำรวยกว่าสำนักทัวเยว่อย่างเห็นได้ชัด ทั้งการตกแต่งและสิ่งปลูกสร้างล้วนเป็นของใหม่เอี่ยม ทั้งยังมีกลิ่นอายยิ่งใหญ่ตระการตา สมกับที่เป็นสำนักใหญ่โตแล้วจริง ๆ