บทที่ 6

บทที่ 6

ณ บริเวณลานกว้างหน้าหอฝึกวิชา

มีศิษย์ชายสองคนกำลังต่อสู้กันอยู่

พวกรุกรับผลัดกันแลกกระบวนท่าอย่างทุลักทุเลเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อก้อนปราณวิญญาณถูกซัดออกไป อีกฝ่ายกำลังจะหลบหลีก ทว่าจู่ ๆ กลับเสียหลักล้มคะมำลงกับพื้นอย่างกะทันหัน ก้อนปราณวิญญาณจึงพุ่งเข้าใส่ร่างของเขาเต็มแรง กระแทกเขากระเด็นออกไปไกลหลายร้อยเมตร

เหล่าศิษย์ที่ยืนดูอยู่ใต้ลานประลองต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"ศิษย์พี่เว่ย ของกระจอกแค่นี้ท่านยังหลบไม่พ้นอีกหรือ"

"นี่มันไม่ควรเกิดขึ้นเลยนะ! ศิษย์พี่เว่ย การหลบหลีกไม่ใช่ความถนัดของท่านหรอกหรือ ความคล่องแคล่วว่องไวของท่าน ในบรรดาเหล่าศิษย์ในสำนักถือว่าโดดเด่นเป็นอันดับต้น ๆ เลยไม่ใช่หรือ"

ศิษย์พี่เว่ยผู้มีสภาพทุลักทุเลปีนขึ้นมา ยกมือเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ