บทที่ 1

บทที่ 1

สำนักทัวเยว่ เมฆหมอกเซียนลอยละล่อง

ยามนี้ บริเวณยอดเขาศักดิ์สิทธิ์มีกลุ่มเมฆทัณฑ์สายฟ้าหนาแน่นมารวมตัวกัน

ทว่าเวลาผ่านไปไม่นาน กลุ่มเมฆทัณฑ์สายฟ้าที่กำลังม้วนตัวก็สลายหายไป ตามมาด้วยเสียงคร่ำครวญของเหล่าศิษย์ที่ดังขึ้นทันที

"ท่านปู่พยายามผ่านทัณฑ์สายฟ้าสายแรกเป็นครั้งที่ยี่สิบห้าแล้ว ล้มเหลวอีกแล้ว"

"เช่นนี้จะทำอย่างไรดีเล่า อีกไม่นานก็จะถึงการจัดอันดับสำนักรอบใหม่อีกแล้ว บรรพจารย์ของเรากระทั่งทัณฑ์สายฟ้าสายแรกยังผ่านไปไม่ได้ แบบนี้สำนักของเราต้องร่วงจากสำนักชั้นห้าลงไปเป็นสำนักชั้นหกแน่ น่าอนาถแท้"

"อย่าเลยนะ! หอวาสนาที่สำนักชั้นหกจะเปิดได้นั้นระดับต่ำเกินไป ทรัพยากรข้างในไม่เพียงพอต่อการบำเพ็ญเพียรของเราเลยสักนิด"

"นั่นสิ เหตุใดบรรพจารย์ถึงได้โชคร้ายนัก การผ่านทัณฑ์สายฟ้าไม่ใช่แค่การอดทนต่อสายฟ้าฟาดหรอกหรือ รอบนี้สำนักมอบอาวุธวิเศษระดับปฐพีที่ดีที่สุดให้บรรพจารย์ใช้ป้องกันตัวแล้วนะ นี่ก็ยังไม่ผ่านอีกหรือ"