เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22
เพอร์ซี่อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี
คุณแม่มอลลี่อ่านจดหมายที่เขาเขียนแล้ว รู้สึกเศร้าใจกับประสบการณ์ชีวิตของโรซามอนด์มาก นางไม่คิดเลยว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่พบกันในสถานีรถไฟวันนั้นจะมีภูมิหลังที่น่าเวทนาเช่นนี้ นางคิดว่าของเหล่านั้นคงเป็นทรัพย์สินเพียงไม่กี่ชิ้นที่ญาติของเด็กหญิงทิ้งไว้ให้ แน่นอนว่านางจึงไม่กล้ารับเงินที่เรียกว่า ‘ค่าตอบแทนการทำงาน’ อะไรนั่น
แต่เพอร์ซี่พูดเรื่องพวกนี้ออกไปได้ไม่ถนัดนัก เขาคงไม่อาจบอกโรซามอนด์ว่า ‘แม่คิดว่าหนูน่าสงสารเกินไป เลยรับเงินของหนูไม่ได้’ หรอกนะ
ตอนนี้โรซามอนด์กลับมาใช้สายตาตำหนิเขาแบบนั้นอีกแล้ว
“นายเอาทับทิมที่ฉันให้ไปขายแล้วเหรอ!” เธอพูด “เกินไปแล้วนะ!”
“มันถูกเปลี่ยนเป็นเกลเลียนทองคำแล้วนำไปเก็บไว้ในตู้นิรภัยของเธอแล้ว...”
“ไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อย” โรซามอนด์พูดอย่างโมโห “นั่นเป็นน้ำใจของฉันนะ! นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันมอบของขวัญให้คนอื่นเลยนะ!”