เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21
“ที่ฉันรับไว้ไม่ได้ก็เพราะของพวกนี้มันมีค่าเกินไปน่ะสิ” เพอร์ซี่จนปัญญา “อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”
“คุณช่วยไม่ให้ฉันโดนเปลวไฟลวก แล้วยังช่วยขวดยาวิเศษใบเล็กของฉันไว้ด้วยนี่คะ…”
“เรื่องแค่นั้นไม่นับเป็นอะไรหรอก ฉันเป็นพรีเฟ็ค มีหน้าที่ต้องช่วยเพื่อนร่วมโรงเรียนอยู่แล้ว” เขาตอบ
จากนั้นเขาก็พูดกับโรซามอนด์ต่อด้วยน้ำเสียงค่อนข้างจริงจัง “ถ้าเธอไม่อยากเก็บอัญมณีไว้ แล้วก็ออกไปกริงกอตส์นอกโรงเรียนไม่ได้ เธอน่าจะไปลองถามอาจารย์ใหญ่กับพวกศาสตราจารย์ดูนะ ว่าจะช่วยเธอเปลี่ยนพวกมันเป็นเกลเลียนทองคำได้หรือเปล่า…แต่อย่าเอาไปเที่ยวแจกใครสุ่มสี่สุ่มห้าอีกเด็ดขาดล่ะ คุณโรซามอนด์ ของพวกนี้ล้ำค่ามากนะ แลกเกลเลียนทองคำได้ตั้งเยอะแยะ เข้าใจไหม”
โรซามอนด์คิดว่าเพอร์ซี่เห็นเธอเป็นคนโง่ไปเสียแล้ว
“ฉันรู้อยู่แล้วค่ะ” เธอพูดอย่างเอือมระอา “แต่การแลกเป็นเกลเลียนทองคำก็เป็นมูลค่าอย่างหนึ่ง การมอบเป็นของขวัญให้เพื่อนก็เป็นคุณค่าอีกอย่างหนึ่ง ในสายตาฉันมันแทบไม่ต่างกันเลยนี่คะ”
ทำไมคนที่นี่ถึงได้ปฏิเสธของขวัญกันนะ! คิดดูสิ ตอนที่เธอให้ของขวัญในสตาดิวแวลลีย์ก่อนหน้านี้ ต่อให้ให้ของที่คนอื่นเกลียด ทุกคนก็จะรับไว้เงียบๆ แล้วค่อยไปหักค่าความสนิทเอาทีหลังเองแท้ๆ