กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางเสี่ยวเป่ยเห็นท่าทางของหลี่จงหยางที่ไม่ยอมจากไป ในใจก็ก่นด่าเจ้าเด็กเหลือขอนี่ คับขันถึงเพียงนี้แล้วยังจะดื้อรั้นอยู่อีก หากมัวชักช้า ทั้งสองคนคงต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เป็นแน่
เขากัดฟัน แสร้งทำสีหน้าดูแคลนระคนรังเกียจออกมา “มิน่าเล่าผู้กองไป๋ถึงบอกว่าย่าของเจ้าไม่เห็นด้วยให้เจ้าทำงานสายนี้ ก็ดูสภาพโง่เง่าของเจ้าสิ อยู่ที่นี่นอกจากจะถ่วงข้าแล้ว ยังจะถ่วงเด็กทั้งห้าคนนี้ด้วย ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”
เขาพูดพลางยื่นมือไปผลักหลี่จงหยาง ประโยคสุดท้ายเขาตะเบ็งออกจากลำคอ จากนั้นก็โถมตัวเข้าใส่คนร้ายสองคนที่พุ่งมาสกัดหลี่จงหยาง “ไม่มีเวลาแล้ว รีบทำตามที่ข้าบอก เว้นแต่ว่าเจ้าอยากจะทำให้ข้าตาย!”