กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่จงหยางและจางเสี่ยวเป่ยต่างถือนาฬิกาโทรศัพท์ไว้คนละเรือน สีหน้าดูกระวนกระวายอยู่บ้าง หลี่จงหยางเอ่ยถามว่า “ผู้กองไป๋ แผนนี้จะได้ผลจริงหรือขอรับ”
ฟู่หมินกั๋วตบไหล่ทั้งสองคน “ใจเย็น ๆ ก่อน ปลาจึงจะยอมฮุบเหยื่อ!”
ผู้กองไป๋นึกถึงข้อเสนอของเสี่ยวตั่ง จึงกล่าวว่า “พวกเจ้าลองเล่นเกมซ่อนหากับคนอื่นสักสองสามตาก่อน อย่ากลัวแพ้ เงินที่เติมไป ทางสำนักงานจะเบิกคืนให้!”
จางเสี่ยวเป่ยหัวเราะร่าอย่างซื่อ ๆ “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เล่นเกมด้วยเงินหลวง!”
ฟู่หมินกั๋วยื่นหน้าเข้าไปใกล้หลี่จงหยางด้วยความใคร่รู้ “จงหยาง เจ้าเล่นไปพลางอธิบายให้ข้าฟังไปพลางเถิด ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าเกมนี้มีอะไรดี เด็ก ๆ ถึงได้หลงใหลกันจนถึงขั้นคนหายได้!”