กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กลับมาที่รถ จางเสี่ยวเป่ยทนไม่ไหวต้องบ่นกับฟู่หมินกั๋ว “จางฉีฉีมีพ่อแม่แบบนี้ ช่างน่าสงสาร แม่ของนางอวดความร่ำรวยทุกวัน คงถูกคนชั่วจับตามองตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว”
ไป๋หนานพยักหน้า “สิ่งที่ทำให้ข้าแปลกใจคือ จางเจิ้นอวี่เป็นถึงหัวหน้าโรงงาน น่าจะมีประสบการณ์อยู่บ้าง เหตุใดจึงเลือกไม่แจ้งความเหมือนภรรยาของเขาเล่า”
ฟู่หมินกั๋วถอนหายใจ “เฮ้อ เจ้าดูท่าทางคลุ้มคลั่งของซุนซ่างฉินเมื่อครู่สิ จางเจิ้นอวี่คงกลัวว่าคนร้ายจะฆ่าตัวประกัน แล้วซุนซ่างฉินจะโทษเขาไปตลอดชีวิต เป็นพ่อเป็นแม่ เมื่อห่วงลูกก็ย่อมสติแตก”
“เพียงแต่สงสารเด็กคนนั้น นางเพิ่งจะหกขวบ ถึงช่วยกลับมาได้ก็ยังขาดนิ้วก้อยไปข้อหนึ่ง” จางเสี่ยวเป่ยกล่าวอย่างเสียดาย
“ก็ต้องรอช่วยนางกลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”