กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไป๋หนานกับฟู่หมินกั๋วพลาดท่าติดไวรัสช่วงหน้าหนาว ทั้งคู่ต้องเข้าโรงพยาบาลให้น้ำเกลือ จางเสี่ยวเป่ยคอยอยู่เป็นเพื่อนพร้อมกับเย้ยหยันว่า “อายุปูนนี้แล้วยังทนไม่ไหว เจอความหนาวนิดเดียวก็เข้าโรงพยาบาลเสียแล้ว ไม่เหมือนข้า ยังหนุ่มแน่น สุขภาพดี ไม่กลัวไวรัสอะไรทั้งนั้น”
ฟู่หมินกั๋วด่าด้วยเสียงแหบพร่า “เจ้าเด็กเหลือขอ ไม่ต้องมาได้ใจไปหรอก ไวรัสรอบนี้จะลงโทษพวกปากแข็งอย่างเจ้าเอง”
จางเสี่ยวเป่ยเห็นทั้งสองทรมานจริง ๆ จึงเลิกหยอกล้อกับพวกเขา “สองวันนี้ข้าจะคอยกำกับให้พวกเจ้ากินยาให้ตรงเวลา ถ้ายังไม่ไหวจริง ๆ ตอนนี้โรงพักไม่มีคดี พวกเจ้าก็พักเสียสองวันเถิด”
ไป๋หนานส่ายหน้า “ข้ารู้สึกว่าพอให้เข็มแล้วดีขึ้นมาก คืนนี้ถ้าได้นอนหลับเต็มที่ พรุ่งนี้ร่างกายคงดีขึ้นเกือบครึ่ง”