0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 เฮ้ย นี่สมองหรือเปล่า? ให้ข้าเข้าไปดูหน่อย

ดูเหมือนจะรู้สึกว่าบรรยากาศเงียบเหงาจนเกินไป

ดูเหมือนขุมพลังจะรู้สึกว่าบรรยากาศอึมครึมเกินไป

เวลานั้นลุงเถี่ยถอนหายใจยาวพลางกล่าวว่า “ผลลัพธ์ย่อมมีอยู่บ้าง หากเจ้าเองยังมีพรสวรรค์อยู่บ้าง แล้วฝึกฝนอย่างหนักอีกสักสิบแปดปี บางทีอาจมีโอกาสเล็กน้อยที่จะทะลวงผ่านระดับนั้นไปถึงมาตรฐานของหน่วยล่าสัตว์ได้”

“ทว่า...หากมีพรสวรรค์เช่นเดียวกับข้า ก็อาจจะยังขาดไปอีกเพียงก้าวเดียว หรือไม่ก็...”

สิบปีแปดปี...ทะลวงผ่านระดับ?

อีกสิบแปดปีข้างหน้าเขาก็อายุสามสิบแล้ว!

แบบนี้ดูไปแล้วก็ไม่ต่างจากการเป็นคนธรรมดาไปตลอดชีวิตไม่ใช่หรือ?

หลินซู่รู้สึกรับไม่ได้