เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1295 มึนงงไปหมด
คำพูดของบรรพชนเทียนฉินฟังแล้วทำให้ลู่ผิงรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก แต่เขาก็จำต้องยอมรับว่าสิ่งที่นางพูดไม่ใช่ไร้เหตุผล
ลู่ผิงเปล่งประกายเจิดจ้าเกินไปในสำนักเจินหลิง ถึงขั้นที่ผู้คนได้แต่มองขึ้นไปด้วยความเคารพเลื่อมใส ผู้ที่ไล่ตามเขาถึงกับสิ้นหวัง แม้แต่ในสายตาของศิษย์รุ่นที่สี่และรุ่นที่ห้าของสำนักเจินหลิง ลู่ผิงก็กลายเป็นดั่งตำนาน เป็นตัวตนที่ใครก็เอื้อมไม่ถึง
ลู่ผิงเอ่ยว่า "เช่นนั้นจะทำอย่างไร หรือให้ทางสำนักลองกดดันข้าสักระยะหนึ่ง?"
บรรพชนเทียนฉินหัวเราะเยาะออกมา "กดดันเจ้า? ใครกล้า? แล้วใครจะยอมเสียได้ลง?"
ลู่ผิงเองก็รู้ตัวว่าพูดเรื่องโง่ ๆ ออกไป ป่านนี้เขาจะใช่คนที่สำนักเจินหลิงอยากกดดันก็กดดันได้เสียที่ไหน เขาเกาหัวแล้วเอ่ย "เช่นนั้นจะทำอย่างไร?"
บรรพชนเทียนฉินว่า "จะให้ทำอย่างไรได้เล่า อย่างมากก็ตำหนิเจ้าสักสองสามคำ ให้คนอื่นเห็นว่าเจ้ายังเป็นคน เป็นศิษย์สำนักเจินหลิงที่มีเลือดเนื้อมีชีวิต ไม่ใช่ตำนาน ไม่ใช่ตัวตนที่จับต้องไม่ได้"