เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 586 มหายอดคนขั้นธรรมลักษณ์
เมฆทมิฬทั่วฟ้าหดร่นกลับไป เผยให้เห็นธรรมลักษณ์ของบรรพชนเทียนเซี่ยงที่พรุนไปทั้งร่าง หลังผ่านสายอัสนีบาตเส้นที่แปด บั้นท้ายวานรยักษ์ที่เคยรักษาสภาพสมบูรณ์ไว้ได้ก็ถูกกระบี่ประกายอัสนีแทงเสียจนเละเทะ ทั่วทั้งร่างเหลือเพียงหัววานรขนาดมหึมากับหางวานรปราดเปรียวเส้นหนึ่งเท่านั้น
ไอหยางบริสุทธิ์ยังคงค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในหัวและหางวานรยักษ์อย่างเชื่องช้า ดวงตาเดิมที่เบิกกว้างของวานรยักษ์เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมา ลูกตากลอกมองสำรวจไปรอบทิศ ครู่ต่อมา ถึงกับลองกะพริบตาดูทีหนึ่ง
หางเส้นใหญ่หนานั้นเมื่อได้รับไอหยางบริสุทธิ์เข้าไป ก็ม้วนบ้างคลี่บ้าง แลดูซุกซนขึ้นมาเช่นกัน
ร่างเนื้อของบรรพชนเทียนเซี่ยงปรากฏออกมา พลางรั้งธรรมลักษณ์อันแตกสลายกลับคืน บรรพชนเทียนเซี่ยงกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างกับลู่ผิงที่เดินเข้ามาใกล้ แต่พออ้าปากกลับกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง
ใบหน้าซีดเผือด ผิวหนังเหี่ยวย่น หนวดเคราและเกศาขาวโพลนดั่งหิมะ สีหน้าชราภาพถึงขีดสุด สิ่งเหล่านี้ล้วนบ่งบอกว่ายามนี้บรรพชนเทียนเซี่ยงมาถึงจุดสิ้นเรี่ยวแรงแล้วจริง ๆ ลู่ผิงถึงกับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสีเทาขาวสายหนึ่งบนร่างของบรรพชนเทียนเซี่ยง
นี่คืออาการที่พลังชีวิตเริ่มร่วงโรยถดถอย!
บางทีสิ่งเดียวที่ยังไม่เปลี่ยนไป ก็คงมีเพียงดวงตาคู่นั้นของบรรพชนเทียนเซี่ยงที่ลึกล้ำประหนึ่งแอ่งน้ำลึก
หากบรรพชนเทียนเซี่ยงไม่อาจผ่านทัณฑ์อัสนีของขั้นธรรมลักษณ์ช่วงกลางนี้ไปได้ สิ่งที่รอรับเขาก็มีเพียงชะตากรรมดับสูญเท่านั้น