เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 564 ราชินีผึ้งผลึกม่วง
ทั้งสองได้ยินคำพูดของลู่ผิงจึงสังเกตเห็นว่าข้างกายลู่ผิงยังมีผู้บำเพ็ญวัยกลางคนยืนอยู่อีกคนหนึ่งซึ่งตนไม่อาจหยั่งความลึกตื้นได้ เมื่อเห็นลู่ผิงพูดจากับผู้บำเพ็ญวัยกลางคนผู้นี้ด้วยความเคารพถึงเพียงนั้น ทั้งสองย่อมเดาความตื้นลึกหนาบางออก รีบเก็บสีหน้ากะล่อนก่อนหน้านี้ลง แล้วคารวะทักทายผู้บำเพ็ญวัยกลางคนอย่างนอบน้อม
บรรพชนหลงไหวมองดูทั้งสองด้วยสายตาประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า "ผู้บำเพ็ญเผ่ามู่หลวนหรือ เสียดายที่ตบะยังด้อยไปมาก มิฉะนั้นคงพอช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผู้เฒ่าได้บ้าง"
เมื่อหลวนอวี้ได้ยินบรรพชนหลงไหวเอ่ยเปิดโปงชาติตระกูลของตน ร่างกายก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที ครั้นได้ยินว่าตนอาจพอช่วยงานได้ สายตาที่เขามองไปยังบรรพชนหลงไหวก็เปี่ยมไปด้วยเจตนาพร้อมตายทันใด!
บรรพชนหลงไหวมองดูวิหคมู่หลวนที่จ้องมองตนเขม็งอย่างไม่เป็นมิตร จึงหันไปมองลู่ผิงที่อยู่ด้านข้างด้วยความงุนงง ลู่ผิงรู้ว่าหลวนอวี้ต้องเข้าใจผิด คิดว่าบรรพชนหลงไหวจะสังหารตนเพื่อนำแก่นทองคำของเผ่ามู่หลวนไปเร่งการเจริญเติบโตของหญ้าวิญญาณเป็นแน่