ตอนที่ 431 ยี่สิบสี่กิ่งกัลปังหา

ตอนที่ 431 ยี่สิบสี่กิ่งกัลปังหา

ท่ามกลางท้องถ้ำบนเขาอันเวิ้งว้าง มองดูห้องโถงใหญ่ที่ว่างเปล่าไปนานแล้ว เห็นได้ชัดว่าข้าวของที่นี่ล้วนถูกเจิงอู่และพวกพ้องที่มาก่อนหน้ากวาดไปจนเกลี้ยง ทว่าสุดท้ายสิ่งของสำคัญกลับถูกพวกลู่ผิงยึดไปจากมือพวกเขาจนหมดสิ้น

เจิงอู่มองดูโถงกว้างรอบกาย แม้จะพยายามสงบสติอารมณ์อย่างยิ่ง และฟังออกจากการสนทนาของเหล่านักพรตว่าในถ้ำพำนักแห่งนี้น่าจะยังมีความลับที่พวกตนยังไม่ค้นพบซ่อนอยู่ แต่ในแววตาก็ยังคงใคร่รู้ว่าเหล่านักพรตจะหาของที่พวกตนมองข้ามไปจากห้องโถงโล่งเตียนแห่งนี้ได้อย่างไร

ทว่ายังไม่ทันที่ความปรารถนานี้ของเจิงอู่จะเป็นจริง เฉียวเหวยเจี๋ยก็เหลือบมองลู่ผิง ศีรษะของเจิงอู่พลันราวกับถูกฟาดอย่างแรง สติสัมปชัญญะพร่าเลือนลงทันใด

ลู่ผิงกล่าวเรียบ ๆ ว่า "ภายในห้าวัน เขาไม่ฟื้นหรอก"

เฉียวเหวยเจี๋ยแค่นยิ้มเย็นโดยไม่เอ่ยคำใด นักพรตสุ่ยซิ่วหัวเราะพลางกล่าว "พลังจิตของศิษย์พี่ลู่ลึกล้ำยิ่งนัก ในเมื่อบอกว่าห้าวัน ย่อมไม่ผิดแน่"

เมื่อเห็นเจิงอู่ล้มพับหมดสติอยู่บนพื้น นักพรตหานเฟยก็กระทืบเท้าลงเบา ๆ ทั่วทั้งท้องถ้ำพลันสั่นสะเทือนด้วยเสียงกึกก้อง ราวกับเกิดแผ่นดินไหวขึ้น พื้นดินห่างจากจุดที่ทุกคนยืนอยู่ไปหลายจ้างพลันทลายยวบลง ปากถ้ำมืดสนิทสายหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าทุกคน พร้อมกันนั้นไอวิญญาณหนาแน่นสายหนึ่งก็พวยพุ่งออกมาจากปากถ้ำ