ตอนที่ 426 แผนการของเทียนเซี่ยง

ตอนที่ 426 แผนการของเทียนเซี่ยง

ไม่ทราบเพราะเหตุใด บรรพชนเทียนหลูและบรรพชนเทียนเสวี่ยกลับไม่ได้แสดงสีหน้าดีใจระคนประหลาดใจอย่างที่ลู่ผิงคาดไว้ มีเพียงดวงตาสองคู่ที่จ้องเขม็งมายังลู่ผิง ประกายตาวาวโรจน์ด้วยความดุดัน เห็นได้ชัดว่าในใจต่างสะกดโทสะเอาไว้ บรรพชนเทียนหลูมิได้เอ่ยสิ่งใด ส่วนบรรพชนเทียนเสวี่ยขมวดคิ้วมุ่น ทว่าท้ายที่สุดก็มิได้ก่นด่ารุนแรง เพียงกล่าวว่า "เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกแต่แรก หรือว่าละโมบอยากได้สมบัติไม่กี่ชิ้นในมือข้ากันแน่?"

ลู่ผิงลอบรำพึงในใจ คราวนี้ตนเอ่ยขึ้นมาได้ผิดจังหวะจริง ๆ สิ่งที่ผู้อื่นทุ่มเทแทบตายยังไม่ได้มา ตนเองมีอยู่แต่เดิมแท้ ๆ กลับไม่ยอมนำออกมา ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกตำหนิ

ทว่าของสิ่งนี้เดิมทีก็เป็นสิ่งที่เขาได้มาเอง ต่อให้ตนไม่เอาออกมา ผู้อื่นจะว่าอะไรได้ ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงทำท่าไม่สะทกสะท้านพลางกล่าวว่า "ศิษย์อยากจะบอกตั้งนานแล้วขอรับ แต่เมื่อวานนี้ไม่มีโอกาสเลย หากมิใช่อาจารย์เคยกำชับเรื่องนี้กับศิษย์ไว้แต่แรก ศิษย์ก็คงไม่ดั้นด้นบุกป่าฝ่าดงไปเสาะหาเทียบยานี้มาหรอกขอรับ"