ตอนที่ 365 ฝึกกระบี่บนยอดเขาเซี่ยนหยาง

ตอนที่ 365 ฝึกกระบี่บนยอดเขาเซี่ยนหยาง

ช่วงหลายวันที่อยู่ในสำนักย่อย มีศิษย์ที่มีเส้นสายไม่น้อยติดตามผู้อาวุโสในตระกูลและมิตรสหายเก่าแก่มาคารวะลู่ผิง ความหมายทั้งในและนอกคำพูดก็คืออยากกราบเข้าเป็นศิษย์ของลู่ผิง แม้เป็นเพียงศิษย์ในนามก็ยังดี ต่อให้ไม่สำเร็จ ก็หวังจะเข้าตาของลู่ผิงและสร้างความประทับใจที่ดีไว้กับเขา

ที่ลู่ผิงได้รับการประจบเอาใจเช่นนี้ นอกจากความสำเร็จของตนเองแล้ว ยังมีบรรพชนขั้นธรรมลักษณ์ท่านหนึ่งหนุนหลังอยู่ คนที่มีสายตาย่อมอดอิจฉาตำแหน่งฐานะของลู่ผิงในยามนี้ไม่ได้ จึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อประจบประแจงอย่างไม่ต้องสงสัย

ลู่ผิงรำคาญเรื่องพวกนี้ จึงออกจากห้องบำเพ็ญแต่เช้าตรู่ แล้วเดินไปยังเขากลางด้านหลังสำนักย่อยซึ่งเป็นสถานที่ที่ตนเคยศึกษาเต๋าและฝึกกระบี่ในวันวาน

ยอดเขาเซี่ยนหยางในยามนี้ยังคงเป็นสถานที่ที่เหล่าศิษย์สำนักย่อยมารวมกลุ่มฝึกกระบี่บำเพ็ญเต๋าในยามเช้า เพียงแต่พื้นที่ลานที่เจ็ดของยอดเขาเซี่ยนหยางในปัจจุบันได้รับการขยายออกไปแล้ว ลู่ผิงพบร่องรอยในอดีตได้เพียงบริเวณริมหน้าผาเท่านั้น

เนื่องจากเป็นช่วงเวลาของการประลองใหญ่ สำนักย่อยจึงไม่ได้จัดให้ศิษย์มารวมกลุ่มบำเพ็ญเพียร ดังนั้นในยามนี้ ศิษย์สำนักย่อยบนยอดเขาเฉาหยางจึงมีไม่มากนัก

ลู่ผิงมองทัศนียภาพหลังเขา ทอดสายตาดูทะเลหมอกไกลออกไปนอกภูเขาที่ม้วนตัวและคลายออกตามแรงลมภูเขาที่พัดแผ่วเบา ช่างดูคล้ายระลอกคลื่นบนผืนทะเลใหญ่ยิ่งนัก ท่ามกลางเสียงลมภูเขาหวีดหวิว ทะเลหมอกยังแฝงกลิ่นอายเลือนรางไร้ร่องรอยยิ่งกว่าท้องทะเลเสียอีก