กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 163 ชั้นที่เจ็ด
หลังจากที่พวกเหอลี่ซินจากไปแล้ว ชั้นดินตรงจุดที่คนของหอสุ่ยเยียนเคยยืนอยู่ก็พลันปูดนูนขึ้นมา ลู่ผิงขี่หนูตัวอ้วนพีมุดขึ้นมาจากใต้ดินในสภาพมอมแมมไปทั้งตัว
ลู่ผิงร่าย ‘วิชาปัดฝุ่น’ ชำระล้างฝุ่นดินทั่วร่าง ก่อนจะตบตัวต้าเป่าที่ผลาญพลังเวทจนเกลี้ยง นอนหงายสี่ขาชี้ฟ้านิ่งสนิท แล้วเอ่ยว่า “ต้าเป่า วิชาแทรกพสุธานี้คือวิชาเวทแต่กำเนิดหลังจากที่เจ้าเลื่อนขั้นสู่ขั้นผสานโลหิตงั้นหรือ? ไม่เลวเลย คราวนี้เจ้าสร้างผลงานใหญ่แล้ว กลับไปข้าจะปรุงโอสถให้เจ้าหนึ่งเตาเพื่อเป็นรางวัลโดยเฉพาะ”
ยามนี้ต้าเป่าแม้แต่วิชาเวทที่ใช้ย่อขนาดร่างตนเองก็ยังร่ายไม่ออก เมื่อครู่หากมิใช่เพราะลู่ผิงใช้พลังเวทของตนช่วยมันใช้วิชาแทรกพสุธา ต้าเป่าก็ไม่มีทางพาลู่ผิงมุดลงไปใต้ดินได้เลย