กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 1 ศิษย์ทรพีลงเขา เป็นตัวประกอบมีข้าวเลี้ยง
“หลินเป่ย! ถ้ายังหาอะไรกินไม่ได้อีกล่ะก็ วันนี้ข้าจะแล่เนื้อเจ้าเอาไปจิ้มจุ่มแน่!”
ในตำหนักใหญ่ที่ทรุดโทรมจนลมพัดผ่านทะลุของสำนักเทียนสุ่ย ซูหว่านชิงผู้เป็นเจ้าสำนักกอดเสาไม้น่านมู่ร้อยปีต้นใหญ่ไว้แน่น ฟันขาวขบเข้าหากันจนส่งเสียงกรอดๆ
เศษไม้แห้งกรอบร่วงกราวลงมาเปรอะไปทั้งหัวและตัว คนระดับเจ้าสำนักพอหิวจัดจนหน้ามืด แม้แต่สีแดงที่ทาเสาก็ยังขูดออกมากินลงท้อง
โลกบำเพ็ญเซียนก้าวเข้าสู่ยุคเสื่อมสิ้น พลังปราณแห้งขอด สมุนไพรเซียนสูญพันธุ์ ข้าวของแพงจนคุมไม่อยู่