กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 ต้นอ่อนแห่งต้นไม้ชีวิต
ชั่วพริบตาที่ก้าวเข้าสู่ป่าไอหมอก อวิ๋นหลีพลันรู้สึกราวกับโลกทั้งใบแปรเปลี่ยนไป
ทุ่งร้างสีทองเบื้องหลังเลือนหายไป สายหมอกหนาทึบเบื้องหน้ากลืนกินทุกสรรพสิ่ง ทัศนวิสัยมองเห็นได้ไม่ถึงสิบก้าว พ้นจากสิบก้าวไปล้วนเป็นสีขาวโพลน ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นซากใบไม้เน่าเปื่อยชื้นแฉะ เคล้ากลิ่นคาวของผืนดิน พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเฉอะแฉะลื่นไถล ยามเหยียบย่ำลงไปบังเกิดเสียง “แจะ ๆ” เหนือศีรษะคือพุ่มเรือนยอดไม้หนาทึบจนลมมิอาจผ่าน บดบังฟ้าบดบังตะวัน แสงสุริยันส่องลงมาไม่ถึง ภายในป่าจึงมืดสลัวไปหมดสิ้น