เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 111 เรือนผุพังกับการข่มขวัญ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น อวิ๋นหลีตื่นจากการบำเพ็ญ
หลังผ่านการปรับลมปราณตลอดทั้งคืน พลังวิญญาณภายในร่างก็ควบแน่นขึ้นอีกหลายส่วน แม้ยังห่างจากระดับหลอมปราณขั้นสองอยู่อีกก้าวเดียว แต่นางสัมผัสได้ว่าธรณีประตูนั้นบางลงเรื่อย ๆ แล้ว นางลุกขึ้นยืน ขยับยืดเส้นยืดสาย ข้อต่อตามร่างกายส่งเสียงลั่นกร๊อบแกร๊บแผ่วเบาหลายครา
นางเดินไปยังเรือนพัก ตักน้ำบ่อขึ้นมาหนึ่งถังแล้วล้างหน้าบ้วนปากอย่างเรียบง่าย น้ำบ่อเย็นเยียบ ช่วยปัดเป่าความง่วงงุนยามเช้าตรู่ให้จางหาย นางเงยหน้ามองฟ้า ดวงตะวันยามเช้าเพิ่งโผล่พ้นเหลี่ยมเขาทางทิศตะวันออกเพียงครึ่งดวง ย้อมท้องนภาจนกลายเป็นสีส้มอมแดง
วันนี้ ต้องไปค้นหาวรยุทธ์ที่ศาลาพระสูตร
นางเพิ่งเตรียมจะก้าวออกจากประตู ประตูเรือนพักก็ถูกตบเคาะจนส่งเสียงดังปัง ๆ เมื่อเปิดประตูออก ซูอวี้ก็ยืนอยู่หน้าประตู ในมือถือกล่องอาหารใบหนึ่ง พลางหอบหายใจถี่กระชั้น
“พี่สาวอวิ๋นหลี ข้านำอาหารเช้ามาให้ท่าน!” นางชูกล่องอาหารขึ้น แย้มยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว “โจ๊กของโรงอาหารรสชาติดียิ่งนัก ข้ายังหยิบขนมเปี๊ยะมาเพิ่มอีกสองก้อนด้วย”
อวิ๋นหลีรับกล่องอาหารมา เอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ขอบใจ”