เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 77 ตี้เหิง: เจ้ามีจิตใจเมตตายิ่งนัก
รัตติกาลมาเยือน คาราวานในที่สุดก็เดินทางออกจากเทือกเขาชางหลางได้เสียที
หัวหน้าฉินหาพื้นที่ราบพิงเขาแห่งหนึ่งเพื่อตั้งค่าย แม้เหล่าชายฉกรรจ์จะเหน็ดเหนื่อยจนแทบทนไม่ไหว แต่ความปีติยินดีที่รอดพ้นหายนะมาได้กลับทำให้พวกเขาตื่นเต้นเป็นพิเศษ บางคนฮัมเพลงสั้น ๆ บางคนพูดคุยหัวเราะเสียงดัง บางคนล้อมกองไฟดื่มสุรากินเนื้อ คึกคักราวกับเทศกาลปีใหม่ก็ไม่ปาน
อวิ๋นหลีนั่งอยู่ข้างกองไฟ ในมือถือเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งพลางค่อย ๆ เคี้ยว เสื้อผ้าของนางยังคงเปรอะเปื้อนโลหิตหมาป่า บนใบหน้ามีรอยขีดข่วนตื้น ๆ จากกิ่งไม้หลายรอย ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงสงบนิ่งดั่งสายน้ำ
อาฝูนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกายนาง รินน้ำให้นางอย่างกระตือรือร้น ปากก็พร่ำบ่นไม่หยุด “คุณหนูอวิ๋น วันนี้ท่านเก่งกาจจริง ๆ ขอรับ! ยามที่ราชาหมาป่าตัวนั้นโถมเข้ามา ข้านึกว่าท่านคงไม่รอดเสียแล้ว ผลปรากฏว่าท่านใช้กระบี่เดียวก็แทงทะลุหัวของมันได้! นั่นคือวิชากระบี่อันใดหรือขอรับ สอนข้าได้หรือไม่”
อวิ๋นหลีปรายตามองเขาแวบหนึ่ง “เจ้าไม่มีรากวิญญาณ”