เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 76 ข้า: ไปด้วยกัน ข้าจะคุ้มครองพวกเจ้าไปจนถึงสำนักจื่อหยาง
เสียงหมาป่าหอนก้องสะท้อนในพงไพร ระงมขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า กระชั้นชิดเข้ามาทุกขณะ
บรรดาชายฉกรรจ์ของคาราวานใบหน้าซีดเผือด บางคนมือที่กุมดาบสั่นเทา บางคนแข้งขาอ่อนแรงจนแทบทรุดฮวบลงกับพื้น หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดซึมบนหน้าผากของหัวหน้าฉินไหลรินลงตามแก้ม ทว่าเขายังคงกัดฟันแน่น กุมดาบใหญ่ในมือไว้มั่น ปักหลักขวางอยู่หน้าสุดของขบวน
“เหล่าสหาย อย่าได้ตระหนก!” เขาตะโกนก้อง ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นเครืออยู่บ้าง “ตั้งค่ายกล! เอาหลังชนกันไว้ อย่าให้หมาป่ากระโจนเข้ามาจากด้านหลังได้!”
เหล่าชายฉกรรจ์ฝืนรวมตัวกันเป็นกลุ่ม เอาหลังชนกัน ปลายดาบชี้ออกด้านนอก ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่า ค่ายกลเช่นนี้พอรับมือโจรขโมยได้บ้าง แต่หากใช้รับมือฝูงหมาป่าชางหลาง ก็เป็นเพียงการยื้อลมหายใจได้อีกชั่วครู่เท่านั้น
อาฝูหดตัวอยู่ข้างรถม้า ร่างกายสั่นเทิ้มประดุจตะแกรงร่อนฟาง ฟันกระทบกันกึก ๆ เขามองไปยังอวิ๋นหลี แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความหวาดกลัวและการร้องขอความช่วยเหลือ
อวิ๋นหลียืนอยู่กลางขบวน สายตากวาดมองพงไพรรอบด้าน