เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 อานุภาพหนึ่งดรรชนี สะกดข่มทั่วทั้งลาน
อวิ๋นหลีเดินลงจากแท่นประลอง มุ่งตรงไปยังเขตเตรียมประลองทันที
ฝีเท้าของนางมั่นคงยิ่งนัก สีหน้ามิได้แปรเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ราวกับว่าเมื่อครู่เป็นเพียงการลงมือทำเรื่องขี้ประติ๋วเรื่องหนึ่งเท่านั้น
ทว่าทุกหนแห่งที่นางย่างกรายผ่าน ฝูงชนต่างพากันหลีกทางให้เป็นช่องว่างโดยพร้อมเพรียง
ไม่มีผู้ใดกล้าขวางเบื้องหน้านาง ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง มีเพียงเสียงหายใจอันอึดอัดระคนกดดัน และเสียงเสียดสีของหัวเข่าที่ครูดกับพื้นดังซ่อกแซ่กเท่านั้น
คนเหล่านั้นที่เมื่อครู่ยังคงหัวเราะเยาะนาง ยามนี้ต่างก้มศีรษะลงทีละคน แทบอยากจะมุดหน้าแทรกแผ่นดินหนี
คนเหล่านั้นที่เคยรังแกนาง ยามนี้สองขาอ่อนเปลี้ย ต้องคอยพยุงซึ่งกันและกันจึงจะยืนหยัดอยู่ได้
คนเหล่านั้นที่เคยดูถูกนาง ยามนี้เบิกตากว้าง มิกล้าเชื่อสายตาในทุกสิ่งที่ตนเองได้ประจักษ์
อวิ๋นหลีมิได้สนใจสายตาเหล่านั้น
นางเดินไปยังมุมหนึ่งของเขตเตรียมประลอง นั่งขัดสมาธิลง หลับตา และเริ่มปรับลมหายใจ