เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 สายตาอันเย็นเยียบของอวิ๋นเหยา
เรือนพักสาขาสอง ห้องเอก
อวิ๋นเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้ามืดมนจนน่ากลัว
ชาตรงหน้าเย็นชืดไปนานแล้ว แต่นางกลับมิได้จิบแม้แต่คำเดียว สายตาของนางทอดผ่านบานหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิดภายนอก ราวกับสามารถทะลุผ่านความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดนั้นไปตกกระทบยังเรือนพักหลังเล็กซอมซ่อแห่งหนึ่ง
ชุนหลานหญิงรับใช้ยืนอยู่ด้านข้าง แม้แต่หายใจแรงก็ยังไม่กล้า
นางรู้ว่ายามนี้คุณหนูอารมณ์ไม่ดี ย่ำแย่อย่างยิ่ง
นับตั้งแต่ช่วงบ่ายของวันนี้ คุณหนูก็มิได้เอ่ยคำใดแม้แต่ประโยคเดียว เริ่มจากได้ยินว่าเจ้าสวะนั่นได้รับบัญชาให้เข้าพบจากบรรพชน และได้รับมอบป้ายคำสั่งผู้อาวุโสสูงสุด จากนั้นก็ได้ยินว่าเจ้าคนขลาดอวิ๋นเฟิงผู้นั้นกล่าวขออภัยเจ้าสวะต่อหน้าธารกำนัลจนถูกทำให้อับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี จากนั้นนางก็ไปดูที่นอกเรือนพักหลังเล็กของเจ้าสวะนั่นด้วยตนเองแวบหนึ่ง...
หลังจากกลับมา คุณหนูก็กลายเป็นสภาพเช่นนี้