บทที่ 483 บาร์บีคิวกับปิกนิก สุราเลิศรสกับบทกวี ความโกรธเกรี้ยวและความสำราญใจ

บทที่ 483 บาร์บีคิวกับปิกนิก สุราเลิศรสกับบทกวี ความโกรธเกรี้ยวและความสำราญใจ

เสวียนมู่หยางกลั้นหายใจรอคอย ร่างที่ซ่อนอยู่หลังโขดหินราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังล่าเหยื่อ แววตาแฝงไปด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง

เขารอมานานกว่าสองชั่วโมงเต็ม ในที่สุดตอนนี้ก็เห็นเงาร่างหลายสายกำลังเดินเข้ามาใกล้ทีละนิด

"พวกมัน!" สายตาของเสวียนมู่หยางพลันจับจ้อง จำหลี่เฉินอันที่เดินนำหน้าได้ รวมถึงเจียงหนิงจื่อ เย่รั่วซี และเจ้าอ้วนสวี่ที่เดินตามหลังมา

ความแค้นอันลึกล้ำพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก แทบจะกลืนกินเขาเข้าไป

"หลี่เฉินอัน ในที่สุดแกก็มา" เสวียนมู่หยางพึมพำเสียงเบา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

ทว่าในตอนที่กำลังจะสั่งการเพื่อกวาดล้างกลุ่มของหลี่เฉินอันให้สิ้นซาก กลับเห็นพวกเขาหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน