บทที่ 472 เทพมารโบราณ เผ่าเทพนิรันดร์ราตรี สายเลือด และการปลดปล่อย

บทที่ 472 เทพมารโบราณ เผ่าเทพนิรันดร์ราตรี สายเลือด และการปลดปล่อย

ราตรีมืดมิดราวกับน้ำหมึก ผืนผืนทุ่งร้างสงบนิ่งท่ามกลางสายลมหนาว

หลี่เฉินอัน เย่รั่วซี เจียงหนิงจื่อ และเจ้าอ้วนสวี่ ทั้งสี่คนยืนอยู่บนที่สูง พลางทอดสายตามองไปยังกลุ่มเมฆดำที่อยู่ห่างออกไป

เมฆดำก้อนนั้นม้วนตัวไปมาพร้อมกับกลิ่นอายอัปมงคล พลังงานมหาศาลบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น ชวนให้ผู้คนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

ทันใดนั้น ภายในกลุ่มเมฆดำก็ปรากฏสิ่งหนึ่งขึ้นมาอย่างเลือนลาง

พวกเขามองเห็นนครลอยฟ้าแห่งหนึ่ง

"นั่นมันอะไรกัน?" เย่รั่วซีอุทานด้วยความตกใจ ดวงตางดงามเบิกกว้าง

เจียงหนิงจื่อสายตาลึกล้ำ: "ดูเหมือนจะเป็นเมือง แต่กลับลอยอยู่บนฟ้า..."

เจ้าอ้วนสวี่เองก็ตกตะลึงจนตาค้าง: "นี่มันจะประหลาดเกินไปแล้วมั้ง!?"