บทที่ 470 หอกมังกรผลาญโลหิต ดาบเด็ดชีพนรกานต์ ไข่มุกลิขิตสวรรค์ หนีรอดหวุดหวิด

บทที่ 470 หอกมังกรผลาญโลหิต ดาบเด็ดชีพนรกานต์ ไข่มุกลิขิตสวรรค์ หนีรอดหวุดหวิด

"แกจะฆ่าฉันเหรอ?" เสวียนมู่หยางมองโม่เซียวอวิ๋นด้วยความโกรธแค้น

"ไม่แน่หรอก แค่กรีดเลือดแกเล่นนิดหน่อย ไม่แน่ว่าอาจจะรอดชีวิตก็ได้" โม่เซียวอวิ๋นเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เสวียนมู่หยางข่มความโกรธแค้น ตั้งสติให้มั่น สะบัดหอกยาวจนเกิดเสียงหวีดหวิว ปราณแท้พลุ่งพล่าน "คิดจะฆ่าฉัน? ก็ต้องดูว่าพวกแกมีปัญญาหรือเปล่า!"

สิ้นเสียงตวาด ชายหนุ่มก็วาดหอกยาวออกไปในแนวราบ ประกายหอกอันคมกริบสายหนึ่งพุ่งตรงเข้าหาลำคอของโม่เซียวอวิ๋นทันที

ทว่าโม่เซียวอวิ๋นเพียงแค่เอี้ยวตัวหลบเบาๆ ก็หลบการโจมตีได้พ้น กระบี่ยาวสีดำในมือพุ่งทะยานราวกับประกายแสง แทงตรงไปยังหน้าอกของเสวียนมู่หยาง

เสวียนมู่หยางรีบถอยร่นเพื่อหลบกระบี่นี้ แต่กลับถูกสองพี่น้องอ้วนผอมดักทางถอยไว้

"อย่าคิดว่าจะหนีพ้น" เจ้าอ้วนเหวี่ยงขวานยักษ์จามลงมา ส่วนชายผอมขยับวูบวาบไปด้านข้าง ใช้มีดสั้นปิดตายเส้นทางหลบหนีทางปีกของเสวียนมู่หยาง

ทั้งสามคนร่วมมือกันล้อมโจมตีเสวียนมู่หยาง