บทที่ 418 วิถีมนุษย์ วิถีเซียน ความแค้น

บทที่ 418 วิถีมนุษย์ วิถีเซียน ความแค้น

ปีราชวงศ์ชิงที่ 1837

ฮั่วจื้อหมิงในวัยเยาว์ประทังชีวิตให้อยู่รอดมาได้ด้วยแรงแค้น ร่างกายอันเหนื่อยล้าทรุดเข่าลงต่อหน้าหลุมศพของบิดามารดา ดวงตาแห้งผากไร้หยาดน้ำตามานานแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความเกลียดชัง

บ้านแตกสาแหรกขาด ญาติพี่น้องอดตาย มีเพียงเขาที่ดิ้นรนรอดชีวิตมาได้เพียงลำพัง ทว่าในใจกลับเหลือเพียงความลุ่มหลงเดียวคือการล้างแค้น

ในยามที่ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะล้มพับลงกับพื้น แว่วเสียงถอนหายใจแผ่วเบาพลันดังขึ้นข้างหู ทั้งอ่อนโยนและหนักอึ้งในเวลาเดียวกัน

เด็กชายเงยหน้าขึ้น เห็นชายชราในชุดนักพรตสีเทาขาวผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าอย่างสงบ แววตาแฝงไปด้วยความเมตตาและมั่นคง

"เด็กน้อย เหตุใดจึงโศกเศร้าถึงเพียงนี้?" น้ำเสียงของนักพรตชราทุ้มต่ำทว่ากลับให้ความรู้สึกอบอุ่น