บทที่ 347 ศาลเจ้ายาสุกูนิแห่งตงอิ๋ง ดินแดนแห่งความชั่วร้าย จงพินาศไปเสีย เทวีอามาเทราสึ

บทที่ 347 ศาลเจ้ายาสุกูนิแห่งตงอิ๋ง ดินแดนแห่งความชั่วร้าย จงพินาศไปเสีย เทวีอามาเทราสึ

ภายในคลังสินค้าเต็มไปด้วยทรัพย์สมบัติละลานตาที่กองสุมกันเป็นภูเขาเลากา

หลี่เฉินอันกวาดสายตามองไปรอบๆ แววตาราบเรียบไร้คลื่นระลอก ความมั่งคั่งเหล่านี้สำหรับคนธรรมดาอาจเป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้ แต่สำหรับเขาแล้ว มันห่างไกลจากคำว่าน่าสนใจอย่างแท้จริง

ทว่าถึงจะไม่ค่อยสนใจ ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการร่ำรวยของชายหนุ่ม

เขาเดินผ่านชั้นวางของไปทีละแถวอย่างไม่เร่งรีบ สายตาเหลือบมองโบราณวัตถุอันมีค่าที่นำมาจากต้าเซี่ย ภาพวาดและอักษรพู่กันจีนโบราณมากมายคล้ายจะอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งประวัติศาสตร์ เด่นชัดว่าผ่านการตกตะกอนมานานหลายร้อยหรืออาจจะถึงพันปี