บทที่ 314 พระแม่แห่งประจิม ยอดเขาอวี้ซวีคุนหลุน เสือดาวหิมะ และผู้บำเพ็ญเต๋า

บทที่ 314 พระแม่แห่งประจิม? ยอดเขาอวี้ซวีคุนหลุน เสือดาวหิมะ และผู้บำเพ็ญเต๋า

ค่ำคืนผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น

รุ่งเช้า ยามฟ้าเริ่มสาง หลี่เฉินอันกับอีกสองสาวได้ออกเดินทางจากบ้านพักอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าไปยังยอดเขาอวี้ซวีตั้งแต่ตอนที่ฟ้ายังไม่สว่างดี

หลี่เฉินอัน มู่ชิงเกอ และเผยเซียวหงเดินออกมาจากบ้านพัก เวลานี้ยังเช้าตรู่ หมอกยามเช้าอบอวลในอากาศ เมืองเล็กๆ ทั้งเมืองดูเงียบสงบเป็นพิเศษ

ทั้งสามขึ้นรถออฟโรดที่เช่ามาอย่างเงียบๆ รถคันนี้หลี่เฉินอันไปเช่ามาเมื่อคืน ซึ่งผ่านการดัดแปลงมาเป็นพิเศษเพื่อให้พร้อมรับมือกับสภาพถนนทุกรูปแบบ

เผยเซียวหงรับหน้าที่เป็นคนขับ เธอมีทักษะการขับรถที่เชี่ยวชาญ รถจึงแล่นไปตามทางโค้งเคี้ยวได้อย่างมั่นคง

ยิ่งรถแล่นไปข้างหน้า ทัศนียภาพสองข้างทางก็ค่อยๆ เปิดกว้างขึ้น เทือกเขาคุนหลุนช่างยิ่งใหญ่ตระการตา ทิวเขาหิมะที่ทอดยาวต่อเนื่องดูราวกับมังกรยักษ์ทอดตัวพาดผ่านขอบฟ้า ยอดเขาสูงเสียดฟ้าที่อยู่ไกลออกไปถูกปกคลุมด้วยหิมะหนาทึบ แสงอาทิตย์ส่องทะลุเมฆบางๆ สะท้อนกับยอดเขาหิมะจนดูงดงามราวกับความฝัน

ตามกำแพงศิลาบริเวณกึ่งกลางเขามีต้นไม้ขึ้นอยู่ประปราย พวกมันราวกับผู้พิทักษ์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับพันปี หยั่งรากลึกอย่างดื้อรั้นอยู่ระหว่างหน้าผาอันสูงชัน