กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 รูม่านตาหดวูบ
«ดี ๆ พวกคุณเอาแต่สนใจว่าทำไมเสิ่นเหยียนชวนถึงรู้จักฟู่ซีดีขนาดนี้ มีแค่ฉันคนเดียวที่สังเกตว่าสารก่อภูมิแพ้ของฟู่ซีมันช่างหายากขนาดนี้ใช่ไหมเนี่ย?»
«ฉันก็สังเกตเห็นเหมือนกัน งั้นซีซีโตขึ้นมาได้ยังไงกันเนี่ย ฮ่า ๆ !»
«ทำไมมีคนแพ้เกล็ดปลาแต่ไม่แพ้เนื้อปลาได้ด้วย?»
«จะว่าไป ฟู่ซีโตมาได้ขนาดนี้ก็ไม่ง่ายเลยนะ!»
ฟู่ซียิ้มแหย ๆ ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน
เธอหันไปถลึงตาใส่เสิ่นเหยียนชวนแวบหนึ่ง จากนั้นพอเห็นว่าทุกคนไม่ได้สนใจ ฟู่ซีก็ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้เสิ่นเหยียนชวน แล้วยื่นสองนิ้วออกมาเงียบ ๆ บิดเนื้อที่ต้นแขนเขาเบา ๆ
ได้ยินเสียงครางอือในลำคอของเสิ่นเหยียนชวนเพราะความเจ็บ