กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสี่ยวหลงจ้านที่เพิ่งเตรียมตัวจะไปหาพวกหลงยวนเพื่อไปเล่นน้ำทะเลด้วยกันถูกเจียงเนี่ยนอันรั้งตัวไว้
“พี่สาว มีอะไรเหรอ”
เสี่ยวหลงจ้านเกาศีรษะเล็ก ๆ ของตัวเอง มองดูเจียงเนี่ยนอันที่อึกอักเหมือนอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ ในดวงตาของเธอไหวระริกด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในใจของเขาก็ผุดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
เจียงเนี่ยนอันนึกถึงคำพูดของชางเจ๋อ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นจึงบอกเล่าคำพูดของเขาให้เสี่ยวหลงจ้านฟัง
“อะไรกัน ให้พวกเรากลับบ้านเหรอ”
พอเสี่ยวหลงจ้านฟังจบ ใบหน้าเล็ก ๆ พลันหมองลงทันใด รู้สึกราวกับท้องฟ้าถล่มลงมา “ฉันยังไม่อยากกลับไปเลย!”
“ไม่ได้ พวกเธอต้องกลับไปรับการสืบทอดมรดก”
เจียงเนี่ยนอันสะกดกลั้นความอาลัยอาวรณ์ในใจ ย่อตัวลงแล้วดึงเสี่ยวหลงจ้านเข้ามากอดในอ้อมอกเบา ๆ