เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สามปีต่อมา
แสงจันทร์ขาวกระจ่างสาดส่องลงมาราวสายน้ำ ลอดผ่านม่านโปร่งบาง ทาบประกายสีเงินยวงลงบนเตียงใหญ่หรูหราที่ฝังประดับเพชรจนพราวพร่าง
เสี่ยวหลงจ้านนอนตะแคงอยู่กลางเตียง กอดรูปปั้นมังกรทองคำที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเองถึงหนึ่งเท่าตัวเอาไว้แน่น
ริมฝีปากเล็กอวบอิ่มสีชมพูขยับจ๊อบแจ๊บเป็นพัก ๆ กำลังหลับปุ๋ยอย่างแสนหวาน
“หลงจ้าน เจ้ากับหลงยวนและเฟิ่งหลิงสมควรกลับมาได้แล้ว”
น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ข้ามมิติกาลเวลามาพร้อมกับกลิ่นอายความน่าเกรงขามยุคโบราณกาล พลันดังแว่วขึ้นข้างหูเขาอย่างแผ่วเบา
“อือ……”
เสี่ยวหลงจ้านสะลึมสะลือยกมือน้อย ๆ อันอวบอ้วนขึ้นมา ขยี้หูไปมาอย่างสะเปะสะปะ พลางพึมพำอู้อี้ “ฝันร้ายอีกแล้ว ถึงกับฝันเห็นพ่อเรียกฉันกลับบ้านอีกแล้ว……”
เขาพลิกตัว กอดรูปปั้นมังกรทองคำในอ้อมอกแน่นขึ้นอีกนิด ใบหน้าเล็กถูไถไปกับหมอนนุ่มนิ่ม