กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“จริงสิ!”
ลั่วอี้นึกอะไรกันขึ้นมาได้กะทันหัน จึงหันขวับไปมองเสิ่นหนานชวน “ตระกูลเสิ่นไม่ใช่ว่ามีพืชกลายพันธุ์อยู่หรอกหรือ ให้พวกมันขึ้นไปช่วยบนกำแพงเมืองสิ!
โดยเฉพาะพืชจำพวกเถาวัลย์เหล่านั้น ย่อมแทนที่ตำแหน่งของผู้มีพลังพิเศษได้สบาย แถมยังออกไปโจมตีพวกอสุรกายพวกนั้นได้โดยตรง ช่วยลดการสิ้นเปลืองกำลังของพวกเราได้มหาศาล”
“นายคิดว่าฉันไม่ได้คิดถึงวิธีนี้หรือไง” เสิ่นหนานชวนผายมือ ยิ้มเจื่อนพลางเอ่ย “พวกมันไม่ยอมฟังคำสั่งฉันเลยสักนิด”
“นี่มัน...”
ตาของลั่วอี้เบิกกว้างขึ้นมาทันควัน อึ้งไปหลายวินาทีกว่าจะได้สติ เอ่ยอย่างงุนงง “แล้วพวกมันมาทำไมกัน”
“เสิ่นเจิงบอกฉันว่า ที่พวกมันยอมตามกองทัพใหญ่มาได้ ล้วนเป็นเพราะอันอันสั่งกำชับไว้ล่วงหน้าทั้งนั้น”